الان دلم یهو خیلی گرفت.

الان فاطمه در مورد گروه دف حرف زد، یاد اون روزهای خودم افتادم که چقدر واسش تلاش کردم و حالا هیچی. چقدر به اعتقاداتم لطمه خورد و همشونو یکدفعه ای گذاشتم کتار.

کاش آدمهای دنیا ظاهر و باطنشون یکی بود. ای کاش.

اصلا دوست ندارم که به گذشته برگردم،‌روزهای اصلا خوبی نبود. خوبی هم توش بود ولی اونقدر بدی دیدم که خوبیها در برابرشون رنگی نداره. حیف و صد افسوس.

خدایا ممنون که الان خوشبختم کردی. ممنون خدایا.

خدایا نمی شه یکاری کنی من حافظه گذشم پاک بشه و از ٢ سال پیش به این ور بمونه؟ هان خدایا؟ نمی شه؟