دو سه روزه که حوصله ندارم، خسته ام.

چند روز پیش حرفی شنیدم که واقعا توقع نداشتم. دلم شکست. نمی دونم شاید من زیادی دختر لوسی هستم شایدم حق داشتم. بعضی وقتها عزیزان آدم حرفی می زنن که واقعا آدم توقع نداره.

نمی دونم شاید منم یک روزی مثل اونا بشم و حتی شایدم بدتر ولی چیزی که یاد گرفتم اینه که هیچ وقت به امید کمک دیگران نشینم و دست روی دست نذارم که هیچ بنده ای کمک حالم نمی شه و فقط و فقط باید به خدا و نیروی خودم تکیه کنم.

اینم یک درس بزرگه دیگه. یک درس از درس های سخت و دوست نداشتنی دنیا.

خوبه. یک تجربه به تجربه های تلخم اضافه شد. تا خودت توانایی داری و زنده ای به هیچ کس تکیه نکن که بزرگترین تکیه گاه خداست.

به امید تو،‌خدا. به امید روزهای قشنگتر . رنگی تر.

چقدر دلم واسه رنگ و نقاشی تنگ شده